شد 21 روز. یعنی 3 هفته. نمی­دونم چرا بعضی­ها فکر می­کنند لازم است که بگویند 100 تا بچه و 200 تا و 300 تا بچه کشته شدند که بگویند فاجعه، که بگویند درد، که بگویند جنایت... کافیه بگویند یکی. یک صبا، یک محیا، یک مریم.. همین کافیه که بشکوندت، حالت رو به هم بزنه و کابوس، خوابت رو قتل عام کنه. همین که یک مادر رو ببینی که نوزادش رو تو پتو پیچیده و داره تو خیابان حیران دنبال یک جای امن می­گرده سرت گیج می­ره و لازم نیست حتما مادر باشی تا دلهره بیاد سراغت و لحظه­ای از فکر اون قلب کوچولویی که حتما زیر پتو داره تندتند می­زنه و نمی­فهمه چرا مادرش اینقدر اون رو تو بغلش فشار می­ده در نیایی. پس سهم اون کوچولو چیه از این زمین خاکی اگه اون "باریکه" هم سنگر و میدان جنگ آدم بزرگ­هاست.

و هی بلند می­شوم و می­روم پتو رو روی صبا می­کشم و به نفس­های آرامش گوش می­کنم و دلم نمی­خواهد به این فکر کنم که ایران چی؟! ما هم داریم با سرعت به استقبال جنگ می­رویم؟! چه روزهایی به انتظار بچه­های ماست؟! و هی زمزمه می­کنم:

چه می­گویی که بیگه شد، سحر شد، بامداد آمد؟

فریبت می­دهد بر آسمان، این سرخی بعد از سحرگه نیست.

حریفا! گوش سرما برده است این، یادگار سیلی سرد زمستان­ست.

و قندیل سپهر تنگ میدان. مرده یا زنده،

به تابوت ستبر ظلمت نه توی مرگ اندود، پنهان­ست.

حریفا! رو چراغ باده را بفروز، شب با روز یکسان­ست..

* خواستم عکسی هم از بچه های غزه بگذارم، اما چنان فجیع بود که دیدم فضای کودکانه و معصومانه اینجا تاب آن را نخواهد داشت..