چند روزي است كه فهميده­ام آدم ترسويي هستم، خيلي ترسو و وحشت­زده. اين روزها خيلي مي­ترسم. تا به حال نمي­دانستم كه اين­قدر ترسوام. اول كاورم را درآوردم، روز بعد مچ­بندم را باز كردم و يك روز ديدم ديگر هيچ نشان سبزي در خود ندارم غير از انديشه و سكوت سبزم.

نمي­دانم اين وحشت از كي شروع شد، شايد از آن روزي كه منصوره با چانه­ي پانسمان شده و دست كبود وارد كلاس شد و گفت: نفهميدم چه اتفاقي افتاد؛ توي ماشين بودم كه يكهو در باز شد و چانه­ام گرم شد از خون و بعد هم بيدار شدم و ...

نه، قبل­تر بود. فكر كنم آن روز بود كه ستاد شرق را بچه­ها تعطيل كردند تا دخترها و پسرهاي دبيرستاني­شان بيشتر از اين كتك نخورند. رئيس ستاد مي­گفت: آن­قدر اين روزها هزينه­هاي مالي و استرسي براي بيمارستان و جراحي بچه­ها پرداختيم كه ديگر تواني برايمان نمانده است.

شايد هم آن شبي بود كه محمد زنگ زد و گفت كه دختر 16 ساله­اي را به همراه مادرش جلوي رويش كتك زده­اند و وقتي كتك­زننده را به كلانتري كشانده­اند، شكايت­نامه جلوي رويشان توسط رئيس كلانتري پاره شده و ...

اما به نظرم زودتر بود. آن روز كه توي آژانس خسته و بي­حال نشسته­بودم و دستم را به همراه شال سبزم لبه­ي پنجره گذاشته بودم و در يك لحظه خانمي ملبس به پرچم ايران(مايه­ي ننگ بود براي پرچم ايران عزيز) چنان شال را از دستم كشيد كه بازويم به ستون ماشين كوبيده شد كه تا چند روز كبود و دردناك بود... احساس مي­كردم به من تجاوز شده. فرياد زدم؛ وحشي­ها، وحشي­ها، كه ديدم ماشين در حال تاب خوردن است و راننده­ي آژانس خواهش مي­كند سكوت كنم تا شيشه­ها را نشكنند.

بغض گلويم هنوز نتركيده، كه هرجا مي­خواستم از ظلم و اجحافي كه در حقمان مي­شد بگويم كسي بود نا اميدتر و رنجيده­تر خودم. آن لحظه به خدا گفتم درست است اتفاق خاصي برايم نيفتاده اما به خاطر چيزي كه درونم شكستند نمي­بخشمشان. خداي من خداي عادلي­ست با معيارهايي متفاوت از اين به ظاهر مومنان كه اين روزها مي­بينم.

چيزي تا انتخابات نمانده و شور در خيابان­ها غوغا مي­كند. چقدر دلم براي خاتمي عزيز و سال­هاي بودنش تنگ شده است. چقدر دلم براي بزرگواري­ها و "زنده باد مخالف من" گفتن­هايش تنگ است. چقدر اين دو رئيس جمهور فرق دارند. چقدر از آن روزها دوريم. به اندازه­ي­ قرن­ها.

ديگر خيلي برايم نتيجه­ي انتخابات مهم نيست. ديگر حتي تلاش هم نمي­كنم. فقط به رفتن از اينجا مي­انديشم.** هرشب به خودم و صبا قول مي­دهم؛ اجازه ندهم جايي زندگي كند كه ظلم و دروغ و بي­عدالتي با وقاحت ترويج شود و حكومت و رسانه به تنها چيزي كه احترام نمي­گذارند شعور و حقوق توست. و تو روزي بفهمي كه تمام وجودت را رعب فراگرفته. درست مثل امروز من...

**سوره ی نسا آیه ی ۹۷:                                                                                                      از کسانی که میمیرند پرسیده می شود چرا تن به ظلم دادین؟ میگویند ما مستضعفین بودیم. فرشتگان می گویند آیا زمین خدا فراخ نبود؟ پس هجرت می کردید.