مدت­ها پیش با دوستی توی یک صحبت قرار گذاشتیم ماجراهایی رو درباره­ی صبا روی پوست نارنج حک کنه. آخه دوستم قلم خوبی داره.

از اون روزها، کلی روز و اتفاق و زندگی گذشته. امروز صبح که اومدم اینجا تا چند قطره نارنج برای نیمروی صبحانه ببرم دیدم دیشب که من خواب بودم، دوستم اومده و پوست نارنج رو که من لای هاله­ی ماه گذاشته بودم، برداشته و یه قصه­ی دیگه روش گذاشته. گرچه قرارمون این نبود و من خیلی خوشم نیومد کسی پوست نارنج من رو بکنه پوست نارنج ما، اما چون دوستم بوده و هیچ کس هم نمی شناسدش، فکر کردم این بار هم شما رو به میهمانی قلم دوستم دعوت کنم.

داشتم به مامانی عادت می کردم که یهو غیبش زد.

گفتم مامانی نیستی.

یه صدای مهربون از پشت در نرم و آروم گفت دارم برات غذا گرم می کنم.

از خواب بیدار شدم .

غذای گرمی جلوم بود ولی مامانی نبود.

بابائی رو با گریه صدا کردم که من مامانی رو میخوام.

بابائی گفت مامانی داره برات یه لالائی آماده می کنه.

دویدم تو حال.

مامانی با آغوش گرمش منو بغل کرد و

بهترین لالائی عالمو برام خووند.

از خواب بلند شدم.

مامانی هنوز داشت صبحانه منو آماده می کرد.

مامانی رو بغل کردم و خودمو براش لوس کردم که

مامانی دوستت دارم...

تصمیم گرفته ام هر از گاهی خودم بیایم و مستقیم حرف بزنم.

من یه عالمه حرف برای گفتن دارم اگه بزرگترها اجازه بدن به جای خودم حرف بزنم.

مامان و بابا قبل از دیدن ماه نو به بهانه من زدن بیرون . که صبا رو ببریم یه چرخی شمال بزنیم.

من بودم و محیا کوچولو و البته یه عالم آدم گنده. به نام ما و به کام دیگران.

از حق نگذریم شمال حال میده. چون مامان و بابا دیگه سرکار و جلسه و پیش دوستاشون نیستن.

شبانه زدیم تک جاده .  از کوه و دشت و دریا و جنگل گذشتیم.

از کرج و قزوین و رشت... تا رسیدیم به لاهیجان... ما که همه اش خواب بودیم و دیگران بیدار.

خوش بودن و ما هم که جزو قازورات بودیم خرکش می شدیم. 

وسط همه خوشی ها تله کابین چه چسبید.

هر چند ما جا موندیم و تله کابین خالی خالی تا وسط آسمون بالا رفت.

سفر هنوز ادامه داره. تا ببینیم میل بزرگترها به کجا میل می کنه.

بازم میام.

تا بعد.

ارادتمند شما-صبا

طفلکم رو گذاشتم روی پام.

شروع کردم به لالائی خوندن تا بخوابه.

نگاهی به من کرد و شروع کرد به حرف زدن.

درست مث جیرجیرکها که وقتی آفتاب می خوابه اونا بیدار میشن.

وقتی سکوت قد میکشه و سایه تنهائی و دلتنگی همه حجم لالائی یه مادر رو پر میکنه.

طفلکم در اوج وراجی نامفهوم شبانه اش پلکاش میفته  رو هم.

تا میام باور کنم خوابه. چشماش مثل الماس در انگشتری شب میدرخشه.

این کار هر شب ماس.

دستاش توی دستم می ماسه ولی چشمای من اونور آسمونه.

چشماش خواب خوابه.دیگه بیدار نیس. از نفس های عمیق و آرومش میشه فهمید.

وقتی دو سه تا نفس عمیق میکشه. قایق رویاهاش وسط دریاس.

من ته سکوتم. مثل ستاره ای ته آسمون.

میخوام بذارمش زمین.

مامان منو دوس داری؟

آره عزیزم.

پیشم می مونی؟

آره گلم.

داری گریه می کنی؟

نه عزیزم. تو که چشات بسته اس. خوابی.قایقت وسط دریاس.

پس چرا داری نفس عمیق می کشی؟

هیچی گلم.

مامانی خیلی دوست دارم...

سرم رو به دیوار تکیه داده ام.

ناگهان صبا جوانه زد و

بالاتر از من ایستاد.

مثل همه بچه ها

از همه مادرها.

و خنده هاش همه جا را پر کرد.

و همه مهربانی را در چشمانش جمع کرد.

دهنش پر از واژه شد.

پر از پرسیدن.

و سر تمامی نداشت.

می گفت برای جواب دادن به پرسش های کودکت باید خدا باشی و

برای پاسخ ندادن یک احمق.

صبا دارد از میان پرسش هایش و پاسخ های ما قد می کشد.

یک روز دو سانت. یک روز ده سانت.

و گاه روز ها به همان قد روزهای پیشه. بستگی به گفتگوی ما با هم داره.

نگاه کن داره به حرف های من می خنده.

با این شیطنت چکار باید کرد...

از جائی که پر بود از مهربانی و بهار.

و در دلم دانه بهارانه ای کاشتند.

دانه در دلم می روئید و سبز می شد.

و با عبورش مرا پر از نسیم بهاری می کرد.

من به شوق او بود که بهشت را رها کردم

و پا بر زمین نهادم.

اشتیاقم را صبا نامیدم.

من و صبا پیش از این اینجا بودیم...

داشتیم می آمدیم که مسیح مثل همیشه ما را پر از مهربانی کرد :

هماره پرواز کن

تا مه آلود قله های دوردست

حتی اگر دلی

به هم آوازی پر نگشاید.

قبل از زمین

قبل از آمدنم

من بودم و خدا

تنهای تنها.

هنوز خدا گل زمین را درست نکرده بود

و من جائی نداشتم برای زندگی

خدا این جنگل انبوه را برای من آفرید

همه جا سبز بود و سبز بود و سبز.

همه جا آب بود و آبی بود و آبی

همه جا آکنده بود از باران و جویبار و من.

ایستاده بودم روبروی خدا.

چشم در چشم هم

سیر نمی شدیم از هم.

بازی نمادی رو خوب یاد گرفته. با هر چیزی که دم دستش قرار میگیره یه بازی نمادین راه میندازه. سالاد کاهو میشه رختخواب عروسکش. از ترکیب رنگ ها برای نامگذاری اشیای پیرامونش استفاده میکنه. با محیا خوب بازی میکنه و براش مادری میکنه. از دستورات خوب اطاعت میکنه. و مرز شیطنت و خرابکاری رو درک میکنه.حرکات چشمی اش خیلی خوبه . همه چیز رو زیر نظر میگیره و واکنش نشون میده. ظرفیت استفاده از موقعیتش بالاست. مثلا تا شنید در باره شب احیا صحبت می کنیم. خودشو انداخت وسط بحث که امشب شب احیاست من میخوام بیدار بمونم و غذا بخورم. یا وقتی در فیلم دید که یکی زخمی شد و افتاد و مرد. من برای این که منظره را راحت تغییر بدم گفتم شوخی کردند و از دماغ اون آقاهه خون اومد. بلافاصله گفت. افتاد مرد. کشته شد. کشتنش. گفتم فیلمه. اونم خون نبود دوا گلی بود. گفت دوا گلی بود . خون بود. مرد. کشته شد. سرش نمیشه کلاه گذاشت.

بچه شادیه و بازیگوش. کمتر غریبی میکنه و با بزرگترها میجوشه و یه بازی رو تا حد زیادی ادامه میده و قواعد بازی رو درک میکنه. و اگه شما یادتون بره بیادتون میندازه که چکار باید بکنید. من که از نفس افتادم. انرژیش تموم نمیشه. ما کم میاریم. سرعت ما کم شده اون مثل قطار داره از جلوی چشمای ما به سرعت برق میگذره.

این هم چند تا عکس قدیمی از تولد ۲ سالگیش که عمو رضای تنبل تازه آپ لود کرده