سلام

چند هفته ای هست که صبا شب­های نا آرامی داره. در طول شب چند بار بیدار می­شه، خودش رو می­زنه، گریه می­کنه و جیغ می­کشه. وقتی دیدیم دکتر هم جوابی براش نداره گفتیم بریم دریا و کوه و جنگل. شاید اگه چیزی ناراحتش کرده از ذهنش خارج بشه. الآن یه کم بهتر شده اما کاملا خوب نشده..

این روزها دارم صبا رو از پوشک می­گیرم. کار سختیه به نظرم. فعلا روزها به نتیجه رسیده اما هنوز جرات نکردم برای شب اقدام کنم.

صبا دیگه خیلی چیزها رو می­فهمه. حسابی سخنرانی می­کنه، مچ می­گیره و آدم رو ضایع می­کنه.

مصداق:

1- موقع خواب برای شیطونی و کمی هم مردم آزاری هی پایش رو بلند می­کرد می­گذاشت لبه­ی تخت. آروم ناخنم رو کشیدم رو پاش و گفتم اینجا تیغ داره. درست بخواب. بلند شد و نگاهی کرد و گفت: اگه تیغ داره چرا وقتی دستم رو می­ذارم چیزی نمی­شه؟؟؟

2- یه آقای خیلی پیری تو خیابان وقتی شیرین زبانی و کارهاش رو دید، اومد جلو و یه شکلات داد به صبا و گفت: بیا بگیر دختر قشنگم.

صبا گرفت، مکث کرد، دوباره پس داد و گفت:"بگیر. بگو بهرمایید." (صبا به ف می­گه ه)

فقط قیافه­ی پیرمرد رو تجسم کنید.. اون بنده­ی خدا گرفت و بعد گفت بفرمایید. ایشون گرفتن. بعد دوباره پس داد گفت: نه شکلات برای من خوب نیست. مامانم اجازه نمی­ده... (صبا هم مثل بچه­های دیگه عاشق شکلاته. )

برنامه­ی روزانه­اش منظم شده اما هنوز کوچولو مونده بس که تحرک داره اما چیزی نمی­خوره.

چند روز پیش خاله فاطمه می­گفت: دوست دارم بدونم سوخت حرکتی این کوچولوی ۱۲ کیلویی چیه که می­تونه ساعت­ها چیزی نخوره و بدوه.

می­خواهم یه داستان کوتاه قدیمی از هوشنگ مرادی کرمانی رو که چند روز پیش خوندم و یه جوری شخم خوردم، براتون تعریف کنم.

کل داستان نامه­ی یک دختر شانزده ساله است که شب تولدش برای مادرش نوشته است.

معصومه در نامه اعتراف می­کنه که مادرش رو دوست نداره. او مادرش رو نمی­بخشه به خاطر گناهی که 16 سال پیش مرتکب شده است. به خاطر نگاه­های سنگینی که 16 سال است به دوش می­کشد. بخاطر تصمیم غلطی که آن سال گرفت.

او اعتراف می­کند که تمام ماجرایی را که آن شب اتفاق افتاد و این همه سال از او مخفی شده به طور کامل می­داند.

او اعتراض می­کند که چرا مثل خدیجه خانم بین شوهر و بچه، شوهر را انتخاب نکردی؟ حواست نبود که داغ بچه­ی 6 ماهه زود سرد می­شود؟ اصلا می­توان دوباره بچه دار شد... یادت نبود که با گریه و درخواست نجات من از زیر دیوارهای فرو ریخته­­ی زلزله زده 3 تا بچه­ را بی­پدر می­کنی؟ خودت بی­سایه سر می­شوی؟؟؟...

چرا آن لحظه درست فکر نکردی؟ چرا بجای عقلت به احساسات مادرانه­ات تکیه کردی؟!!!

نامه­­ی معصومه با تکرار دوباره­ی دوستت ندارم تمام می­شود و اقرار به اینکه: می­دانم حالا دلت می­گیرد که عجب دستمزد محبت­ها و زحمت­هایم را دادی. می­دانم حالا گریه می­کنی که چه نمک نشناسی برای او که عمرش را به پایت گذاشت...

ولی باید می­گفتم تا سبک شوم. و حالا دلم می­خواهد جوابت را بدانم.

و در انتهای داستان جواب یک خطی مادر معصومه بود که حال من رو عوض کرد:

سلام معصومه­ی گلم.                                        

ای کاش دوباره این نامه را می­نوشتی، آن زمان که خودت مادر شدی...