لطفا فحش ندین. خودم می­دونم حجم نبودنم خیلی بیشتر از اونه که بشه توجیهش کرد. اما واقعیت اینه که فکر می کردم زمان حضورم تو این سرا سر اومده. منتظر یه فرصت مناسب بودم که بیام و خداحافظی کنم. اما چند روزیه که دوباره حال و هوای سابق رو پیدا کردم و فکر برگشت به سرم زد. حالا هم مطمئن از گذشت شما اومدم که بگم از شازده کوچولوم و اخترکش و باقی ستاره­ها..

 صبا کوچولوی دو سال و دو ماهه­ی ما پدیده­ای شده غیر قابل توصیف. یه زبون سه کیلومتری داره

که ما فقط فرصت می کنیم شبها تاش کنیم و بذاریمش تو کمد، که هم فک دخترمون استراحت کنه هم مغز ما.

به شدت همه چیز رو می­فهمه و هیچ مدلی نمی­شه گولش زد. راه می ره و می­گه :" آخه منو کشتی.. الهی من قربون شم.."

 چند ماه هم هست که ( از وقتی خاله جونش باردار شدن) ایشون هم یه روز صبح که از خواب بیدار شدن فرمودند تو دلشون نی نی دارن. چشمتون روز بد نبینه. نی نی صبا خانوم روز به روز بزرگتر شدن و زود تر از دختر خاله جان صاحب نام شدند. حالا کافیه بهش بگی صبا بلند فلان چیز رو بیار. دستش رو به دلش یا کمرش می گیره و میگه نمی تونم. من تو دلم بهار دارم. نوه­ی ما البته هنوز به دنیا نیامده ضمن اینکه تازگیها صبا خانوم دنبال بابای بهار میگرده و هی می پرسه بابای بهار کجاست؟ رفته شرکت؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!!!!!!!

ماجراهای شازده کوچولو و شیرین کاریاش مثل همه­ی بچه­ها زیاد و با مزه اس. و من به شرافتم قسم می­خورم از این به بعد تند تند بیام و تعریف کنم.

 راستی عمو رضا و خاله فاطمه هم یه محیای کوچول خیلی خوشگل آوردن که خیلی دل صبا رو برده. محیا تا الان 7 تا آفتاب بیشتر ندیده..