چنان روزها از پی هم می­دوند که اصلا نمی فهمی قرار است چه اتفاقی بیفتد. روزها با تجربه ها امتداد پیدا می کنند و ما در مدار خود می چرخیم و مدام شخم می زنیم این ذهن برهوت زده را.

آنقدر دلم این روزها گیج و سردرگم است که گاهی ...

قرار نیست اینجا دفتر دلتنگی های من باشد. این را خوب می دانم اما بد نیست مسافر کوچولوی من بداند که روزهای مادرش چگونه گذشته است و اگر قرار شد روزی بر منبر عقلانیت از بهاری بودن و دم به دم خوب و بد شدن در جوانی و نوجوانی بازش دارم این صفحات مجازی را به علامت سکوت جلویم بگیرد.

و حالا میخواهم جسورانه بخش هایی از دستنوشته هایم در شمال را برای شازده کوچولو به یادگار بگذارم که بی تردید بعدها شهامتش را نخواهم داشت. و همیشه یادم باشد جنس دغدغه های این دورانم را..

سلام

ایستاده بودم مقابل پنجره، روبروی دریای آبی­تر از آسمان و گیسوان شرقی­ام را به دست باد زلال_­تر از دشت سپرده بودم . لبریز بودم از عشق و خاطره­هایی که هر لحظه می­توانست نبض زندگی شود و یک خلا بزرگ که این روزها به راحتی نادیده گرفته بودمش..

..این روزها که طعم واقعی تنهایی را چشیدم بارها و بارها پوست انداختم و هر بار تا لبه­ی پرتگاه برگشتن رسیدم و بازگشتم.

و حالا سبک و رها احساس می کنم می­توانم به راهی که انتخاب کرده­ام ادامه دهم. دیرگاهی­ست که خاطرات و دلبستگی­هایم را به دریا سپرده­ام و از او خواسته­ام حتی اگر شب و نیمه شبی مست و خواب­آلوده سراغت آمدم و خواستم­شان آنها را به من پس نده. وقتی زمان گرفتنش رسید من می­آیم و تو خودت می­فهمی...

..روزهای متوالی زیر باران، روحم را شست­وشو دادم و شب­های متعدد در برابر طوفان و تند باد ایستادم تا ریشه­ها و ساقه­هایم را مقاوم کنم. می­دانم از نظر دیگران زمان اقامتم اندک است. اما برای من سال­ها طول کشید و هر لحظه و دقیقه­اش درسی و حسی و زندگی­ای بود جاویدان. تمام لحظاتم اینجا اسیر خاطره است اما نیزارهای دشت روبرو مرا از سقوط می رهاند...

...فکر می­کنم دوستی مثل یک صفحه­ی بلور شفاف و ظریف است. وقتی از پشت آن نگاه می­کنی متوجه هیچ واسطه­ای نمی­شوی. اما وقتی ترک یا لکی برداشت دیگر نمی­توانی از پشت آن چیزی ببینی و سریع خسته و آزرده می­شوی...