سلام.

میدونم بیشتر از دو ماه تاخیر هیچ عذری برنمی تابه. پس بهتره که مثل همیشه فقط بگویم شرمنده ام .

اینقدر توی این مدت صبا تغییر و تجربه داشته که نمی دونم باید از کجا شروع کنم.

روز 9 بهمن سومین دندونش هم لثه رو پاره کرد و به دهن صبا سرک کشید.طفلکم این مدت خیلی اذیت شد. می دونین که بچه ها اینطور وقتها چه مشکلاتی پیدا می کنن؟؟

بای بای می کنه ، دست می زنه. به طرز فجیعی می رقصه. بابا و ماما رو می گه. جیز و ددر رو کاملا می شناسه و همچنان عاشق عجیبترین و مسخره ترین اشیا خونه هست. مثل سیم شارژر ، دوشاخه یا سشوار..

شیطونک دستش رو به مبل می گیره و می ایسته و راه میره ولی هنوز جرئت نکرده دستش رو ول کنه.

صبای شیرین ما به طرز عجیب و غریبی دل می بره و تازگیها کمی با غریبه ها سر سنگین شده.

چند وقت پیش با خاله حدیث و عمو مناف رفتیم سینما فیلم "اینجا چراغی روشن است". همه مجذوب  تشخص گلکم شده بودند. خیلی مودبانه نیم ساعت از فیلم رو دید بعد هم بدون هیچ صدایی خوابید. و ما اعتقاد پیدا کردیم که شازده کوچولو کاملا هنر دوسته، گرچه دوستی می گفت خوابیدنش یر این فیلم به این معنیه که خانوم تجاری ساز می شوند و حال و حوصله فیلم هنری را ندارند.

گذراندن مراحل زندگی صبا من رو به یاد مراحل زندگی خودمان می اندازد. وقتی قرار است وارد دوره ای جدید شویم اذیت می شویم، گریه می کنیم. احساس تنهایی داریم.فکر می کنیم باید کسی کمکمان کند. گاها داد و قال به راه می اندازیم. صبا هم همینطوره مثلا وقتی شروع کرد سینه خیز یا چهار دست و پا بره مرتب با صورت زمین می خورد و گریه می کرد. یا وقتی داشت ایستادن را می آموخت یکهو توی وضعیت بین نشسته و ایستاده گیر می کرد و گریه می کرد ولی تلاشش جالب بود یعنی وقتی گریه می کرد بلندش می کردم و می نشاندمش دوباره همان کار را تکرار می کرد. تا بتواند به راحتی انجامش دهد. یا همین دندان در آوردن و خیلی چیزهای دیگه که عبور از مراحی رو سخت می کنه. و چقدر زندگی آدمی در سنین مختلف یکسان است....

این روزها به شدت ذهنم درگیر صباست. از طرفی نمی خواهم مهدکودک بگذارمش از طرفی هم خیلی کارم زیاد شده. و کاملا هم حس می کنم روزهایی که من رو کمتر می بینه شب نا آرومتر می خوابه. گیر کردم بین حس های متضاد و متخاصم. یک پرستار خوب هم که خیالم از بابتش راحت باشه پیدا نمی کنم.