شد خزان گلشن آشنايي                      باز هم آتش به جان زد جدايي

ديشب دايي بهنام مرد.

ديشب دايي بهنام اون طرف دنيا مرد.

ديشب دايي بهنام سوار موتور مرد.

ديشب دايي بهنام حتما از شيطنتهاي هميشگي كرد كه مرد.

ديشب مامان دايي بهنام خيلي بيصدا گريه كرد كه دايي بهنام مرد.وآرزو كرد كه كاش دايي بهنام يه دفعه نمي‌مرد.

ديشب دايي بهنام عاشق بود كه مرد.

ديشب من خيلي براي مردن دايي بهنام گريه كردم.

ديشب من هر كاري كردم نتونستم مثل خواهر دايي بهنام قوي باشم.

ديشب من پديده جديدي رو براي شهريار كوچولو رو كردم.كه شايد براي فهميدنش كمي زود بود.

ديشب من براي شازده كوچولو توضيح دادم كه دايي بهنام رو كه تازه دايي او شده بود از دست داده، و اين يعني مرگ.

ديشب من فهميدم كه چقدر بي مقدمه مي‌شه مرد.

ديشب من فهميدم كه چقدر سخت است مردن كسي كه تو خيلي خيلي دوستش داري و مطمئني زود دلت براش تنگ مي شه.

ديشب من سعي كردم اين رو هم براي كوچولو باز كنم، فكر مي كنم فهميد چون قلب كوچولوش تند مي زد.

ديشب من براي امير كوچولو قضيه عشق دايي بهنام رو كه قبل از ژاپن رفتن بهم گفته بود تعريف كردم.

اون روز هم من توي فرودگاه كلي شيطنت كرده بودم.

واون روز گفته بود كه معلوم نيست اگه برم، برگردم.

واون روز مامانش گفته بود كه گريه نمي كنه كه دايي بهنام داره مي ره.

واون روز وقتي من گفتم خوش بگذره، دايي بهنام گفته بود" نه اونجا خوش نمي گذره، خوشيها اينجا بود كه تمام شد."

واون روز احمد خيلي به خاطر تيشرت نارنجي دايي بهنام سربه سرش گذاشته بود.

واون روز دايي بهنام چشمك خداحافظي رو كه زد ،گفت:"وقتي برگشتم شما بايد باهاش حرف بزني."

و ما اون روز اشتباهي به جاي اينكه دايي بهنام رو به عمو سعيد بسپاريم، عمو سعيد رو به دايي بهنام سپرديم.

واون روزبود كه دايي بهنام بالاخره انتخاب كرد كه شهريار كوچولو به او عمو بهنام نگه. دايي بهنام رو بيشتر پسنديد.

و من اون روز احساس خوبي داشتم كه دايي بهنام به من و احمد گفت خيلي مواظب كوچولو باشيد.

و من اون روز احساس خوبي داشتم كه دايي بهنام دفعه بعد با كلي سوغاتي براي خواهرزاده اش خواهد آمد.

و من اون روز احساس دلتنگي داشتم كه دايي بهنام داره ميره.

و من اون روزاصلا فكر نمي كردم كه آخرين باريست كه دايي بهنام رو مي بينم.

و من حتي هفته پيش كه دايي بهنام mail زد فكر نمي كردم فرصت جواب دادن اينقدر كوتاه است و گرنه آن نامه حتما بي جواب نمي ماند.

چقدر زود به هفته شانزدهم سفرمون رسيديم.يواش يواش داريم به نيمه راه مي رسيم. سفر قشنگيه. خيلي خوشحالم از اينكه اين همه حس جديد رو تجربه كردم.بيچاره مردها كه از چنين نعمت گرانبهايي محرومند. دلم براي احمد مي سوزه، هر چي هم كه تلاش كنه 9 ماه از من عقبتره.

راستش رو بخواهيد هنوز باورم نمي شه كه يك كوچولوي 80 گرمي با 14 سانت قد داره تو وجودم وول مي خوره. كوچولويي كه از هفته پيش ابرو و مژه درآورده و سه استخوان مربوط به گوش مياني اولين استخوانهايي هستند كه شروع به سختتر شدن مي‌كنند. يواش يواش توانايي شنيدن پيدا مي‌كند . بايد برم تمرين آواز. مي‌گويند خيلي از استعدادها در اين دوران كشف شده.

راستي من بالاخره پس از 7 كيلويي كه لاغر شده بودم ،نيم كيلو چاق شدم.

*من يك دختر خاله دارم كه به اندازه خواهرم دوستش دارم. سميه 36 روز از من بزرگتره. ما تقريبا با هم بزرگ شديم،يكسال يك دانشگاه قبول شديم، با فاصله چند ماه هم عروسي كرديم. حالا شازده كوچولوي سميه 1 ماه و اندي از شازده كوچولوي من بزرگتره. خدا كنه هر دو شون از يك جنس باشند تا لذتي رو كه مادرانشون از دوستي با هم چشيدند، مزه مزه كنند.